برزخ

ساعت ۶ صبح است. آسمان نیمه روشن، نیمه تاریک است. یک ساعتی می شود که بیدار شده ام. بعد از مدتها دلم می خواهد بنویسم. اما نمی دانم برای که بنویسم و  از چه بگویم. صادق هدایت برای سایهء خودش می نویسد، و از تاریکی و مرگ سخن می گوید. مولوی برای شمس می نویسد و از نور و جاودانگی می سراید. من اما، نه هدایتم که سایه ای چنان عظیم داشته باشد که او را مخاطب خویش کند، نه جلال الدین رومیم که تابش شمسش سایه ای برایش برجای نگذاشته باشد که او را پایبند زمین کند. من همچون آسمان قبل از سپیده دم، در برزخی آرام میان خاک و کهکشان، میان روح و استخوان، میان درد و درمان، معلقم.

ساعت ۶:۱۵ است. آسمان دارد روشن می شود.